Ons visioen
Ik ben van na ‘de’ oorlog. Mijn kinderen hebben de verhalen nog van horen zeggen. Mijn kleinkinderen weten niet meer waar ik het over heb. Dat is mooi: opgroeien zonder oorlogsverhalen. Niet weten hoe een razzia voelt, hoe een hongerwinter ruikt of wat het geluid is van een bombardement. Jongeren vieren de vrijheid met popconcerten, maar wat zij vieren is eigenlijk dagelijkse kost voor hen: vrijheid. Een bezettende macht is spannende jeugdlectuur, net zo spannend als ridderverhalen of piratenfilms. Ouderen proberen de herinneringen aan die ‘echte’ oorlog nog vast te houden, maar zij worden ingehaald door de tijd. Het collectieve geheugen lost op als de mist onder een opklimmende zon.
En zo is het goed.
Of ben ik alweer van vóór de oorlog? Eentje die ik nog niet zie aankomen? Oorlogen zijn immers van alle tijden, ze horen bij de mensheid. En ze kunnen zomaar uitbreken. Misschien is de volgende oorlog zelfs al begonnen. Zonder tanks en zonder vliegtuigen met bommen. Maar met andere machtsmiddelen. Met grondstof-
fen bijvoorbeeld of met computerkennis. Waterschaarste of landbouwbestrijdings-
middelen . Geen slagveld bij Stalingrad maar eentje op de effectenbeurs.Letterlijk bloedvergieten is uit de tijd (hoewel…). Nu betwisten wij elkaar misschien wel kansen op welvaart, recht op een menswaardig bestaan. ‘Geen geld, geen Zwitsers’
zeiden onze leiders in de 16e en 17e eeuw. En nu? Geen geld geen ict-kennis, geen geavanceerde robottechniek, geen knowhow om de zeespiegelstijging te weerstaan.
Wat een gesomber.
‘Zeg opa, weet je wat ik later wil worden?’’Nee kerel, zeg het eens.’ ‘Toneelspeler!’
‘Wauw, dat is mooi. En waarom wil je dat?’ ‘Nou, dan kan ik alles worden wat ik wil.’’
Acht jaar… Kijk dat is optimisme. Misschien hebben wij dat wel nodig. Er is geen garantie dat het goed komt met ons. Die is er nooit geweest. Is gebleken na Auschwitz en Hiroshima. Maar wat wij nodig hebben zijn dromen en vergezichten. Die visioenen van de profeten van vroeger. Zij vormen de brandstof om ons streven naar een rechtvaardige wereld gaande te houden. Zonder droom geen nieuwe wer-
kelijkheid, zonder vergezicht geen verlangen naar een toekomst.
‘Uw koninkrijk kome’ bidden wij in de kerk. Dat is geen zekerheidje. Dat is een aansporing, het bepalen van een richting. Dat is ons visioen!

Renë Romijn

Licht
Als bevoorrechte mensen waren wij afgelopen zomer in de gelegenheid de oudste synagoge van Frankrijk te bezoeken. Hij staat in Carpentras (omgeving Avignon) en is gebouwd in 1367. Aan de buitenkant ziet hij er niet indrukwekkend uit: een gebouw met net zo’n gevel als de panden ernaast. En vrij toegankelijk is hij niet. Op een bepaald uur ging de deur bijna schielijk open en werden de paar bezoekers snel naar binnen gelaten. Waarna de deur achter ons weer op slot ging. Ook nu nog, of nu weer, zijn Joden in Frankrijk blijkbaar niet veilig…
In het gebouw bevinden zich nog een oude mikwe (ritueel bad) en een bakkerij voor matzes en challe (sabbatsbrood). En die zijn al zo’n 560 jaar in gebruik!
Wat mij in de eigenlijke synagogezaal hier opviel waren de vele lampen. En in allerlei stijlen: gotische kroonluchters, barokke lampen van glasslingers en oriëntaalse (‘ara-
bische’) lampen. En natuurlijk in de oudste vorm: de menora. Voor de arke, de kast waarin de torarollen bewaard worden, hing ook nog een brandende godslamp in weer die oriëntaalse stijl. Het eeuwig licht want God is er immers altijd. Licht in allerlei stijlen. Het had voor mij ook iets aandoenlijks alsof de Joden hier geprobeerd hadden zich steeds weer aan te passen aan de veranderende culturen. Ik had deze ruimte wel eens helemaal verlicht willen zien op een avond. Dat moet een fantastisch gezicht zijn: licht in al die verschillende stijlen, al eeuwen in functie. ‘Er zij licht!’
Het eerste wat God volgens Genesis op deze aarde schiep. Licht als de provencaalse zon maar ook in de betekenis van verlichting in het menselijk duister. En dat op allerlei manieren.
Toen wij weer buiten kwamen liepen daar mensen van een franse vakbond te protesteren. Ook zij wilden licht zien en wel in de ongelijke loonsverhoudingen. Een godslamp hadden zij niet in hun midden, wel een heuse trommelaar en zij hadden felrode t-shirts aan. Op de barricaden!
Wij zochten onze bezadigde camping weer op vol pensionado’s. De zon scheen nog even maar toen betrok de lucht en barstte een onweer los. En opeens knetterde er licht aan alle kanten om ons heen.

René Romijn

Bergop
‘Het is een wedstrijd, het is een wedstrijd, het is een wedstrijd die je niet winnen kan.’ Aldus een liedje van Bram Vermeulen (vroeger met Freek de Jonge samen het cabaretduo Neerlands Hoop). Als je dat liedje eenmaal gehoord hebt blijft het in je hoofd doorzingen, eindeloos. Vanwege het ritme, de melodie, de woorden. En de wat hese stem van Bram Vermeulen. Als ik ergens wielrenners zie, of marathonlopers, komt dat liedje weer in mijn hoofd terug.
Maar dit liedje gaat eigenlijk niet over sport. Bij mij komt het ook boven als ik over iemand hoor dat hij/zij ongeneeslijk ziek is. Of als ik aan een kind denk waarvan de ouders net uit elkaar zijn. Of aan een liefde die ondanks alles over gaat. Zulk soort dingen. In onze cultuur moet je dan altijd ‘vechten’. Of het nou tegen kanker is of tegen een zware depressie. Tegen obesitas of tegen herinneringen aan misbruik. Vechten moet je, anders ben je een slapjanus en heb je de ellende eigenlijk aan jezelf te danken. Beweren ‘de’ omstanders.
En dan is daar opeens Bram Vermeulen met zijn indringende stem. Hij zingt met het tempo waarin een wielrenner de trappers rondmaalt. En hij wist waarover hij zong. Het uit elkaar gaan van Bram en Freek was niet zijn keuze. En uiteindelijk is hij jong gestorven, heeft hij ook de ‘wedstrijd’ met zijn eigen ziekte verloren.
‘Het is een wedstrijd die niemand winnen kan.’ Nee, maar afstappen kun je ook niet. Gewild of ongewild ben je aan iets begonnen, een race tegen de klok, een verweer tegen een ziekte. En of je wil of niet, je moet doorgaan. Je ‘loopt’ jezelf helemaal aan gort. Je ‘fietst’ jezelf totaal achter adem. Wat is het dan fijn als er zo nu en dan mensen langs de kant staan die je wat water kunnen aanreiken. Die je wat te eten geven. Die je een hart onder de riem kunnen steken. Zij weten ook niet of je het haalt en je hoeft de verfrissing ook niet aan te pakken. Dat bepaal jij zelf. Zij verwijten jou niks als je afstapt want zij beseffen dat jij je eigen doel bepaalt. Dat doen zij niet voor jou.
Op de Alpe d’Huez of op de Mont Ventoux fietsen dagelijks honderden amateurs omhoog, vrouwen en mannen van alle leeftijden. Kilometers afzien. Een wedstrijd met zichzelf. Soms voor een goed doel. En voor sommige groepen rijden mannekes op een brommertje mee omhoog. Om de fietsers bij te staan met drinken of met reparatiespul. Zij zullen het wel niet gratis doen, maar toch. Die mannekes trappen zich regelmatig het leplazarus om hun brommertje weer op gang te krijgen tegen de helling na het verlenen van hulp. Adembenemend om te zien. Maar zij willen er persé zijn als het nodig is. Het is geen wedstrijd en er wint niemand. Niet elke fietser bereikt de top. En het helpen is al bijna even inspannend als het fietsen zelf. Mensen samen onderweg. Ieder met een eigen doel.

René Romijn

Of all places!

Moeten wij het niet eens over Drachten hebben? In de kerk bedoel ik. Drachten?! Ja, is dat zo vreemd dan? Vertellers van Bijbelverhalen hebben het ook vaak over hun eigen woonplaatsen. Of over die van hun hoofdpersonen. Niet alleen over de gebouwen ter plekke maar zeker ook over de bewoners. Sodom, Jericho, Nazareth, Babel, Damascus, Jeruzalem, Athene, om er maar eens een paar te noemen. En wij hebben het dan vaak weer over die verhalen en die steden. Maar wat hebben wij nog met die plaatsen in de oudheid? Wij leven hier en nu in Drachten en omstreken.
Misschien denkt u dat de gebeurtenissen in die steden vroeger nu niet meer plaatsvinden. En zeker niet in Drachten of all places! Maar is dat zo? Leven wij dan alleen maar in het verleden?
Stel u voor: u bent een apostel en komt terecht in, laten we zeggen, Kameroen. En ze vragen u daar wat te vertellen over het geloven in Drachten. Over het reilen en zeilen in Drachten. Wat zou u dan vertellen? Misschien iets over een oud gebouw waarin nog een klein groepje mensen samenkomt op zondag. Daar komen ze elkaar tegen. Door de week niet zoveel. Dat er wel meer ‘zondagsge-
bouwen’ zijn in Drachten, maar dat wij daar niet zoveel contact mee hebben. O…. Of misschien vertelt u iets over de welvaart in dit grote dorp. Een uitstekend wegenonderhoud, mooie groenvoorzieningen, allerlei sprortverenigingen, de Lawei en sinds kort elke maand een koopzondag. O nee, een ‘open zondag’.
Ik weet het niet. Het wordt wel een oppervlakkig verhaaltje zo. Misschien moet er wat meer in over de voedselbank en alle vrijwilligers die daar werken. Of over het asielzoekerscentrum. Al die mensen die met een collectebus langs de deuren gaan voor een goed doel. Over koorenthousiastelingen en muziekmakers. Over mensen die in de gemeenteraad proberen de naastenliefde te vertalen naar gemeentebeleid. Voorleesvaders en klusmoeders. Over thuiszorgers en bejaardenbezoekers. Over vrijwilligers die in het hospicium werken.
Nou, dan kunnen het toch nog wel eens boeiende verhalen worden!
Zou de Geest ook in die verhalen voorkomen? Zou iemand nog Jezus durven noemen of een profeet als Amos? Wordt de hand van God nog ergens onderkend? Ik ga mij maar eens voorbereiden op een avondgebed. Zoeken naar woorden en gedachten om God te betrekken bij mijn leven in Drachten. Dat vind ik moeilijk. Maar het moet. Omdat, misschien wel heel bedeesd, de Naam genoemd moet blijven worden. Ook in mijn wereld. Ook tweeduizend jaar na Christus. Ook in een nietig vlekje op het wereldtoneel als Drachten. In de hoop dat die Naam door de oude kerkmuren heen zal breken. Naar buiten. En daar mensen gaat inspireren. Ik heb niet de illusie dat mijn woorden nog eens in een Bijbel terechtkomen. Dat hoeft ook niet. Want die is al geschreven. En alles staat er al in. Behalve Drachten.

René Romijn

Van de stuurgroep
Project werkgroepen
In het najaar van 2017 is er een werkbijeenkomst geweest in de Grote Kerk als vervolg op een eerder dat jaar gehouden bezinningsavond. Het ging over hoe wij met zijn allen het reilen en zeilen van de GK ervaren en welke wensen / verbeteringen we voor de toekomst zien of nodig achten.
Er zijn in concreto een aantal projectgroepen geformeerd om de genoemde onderwerpen van de bezinningsavond handen en voeten te geven.
Dit schrijven poogt verslag te doen van wat er sindsdien is gedaan.

Gesprekgroepen o.l.v. ds. Goorhuis.
Op eigen initiatief is er eind 2017 door ds. Goorhuis een gespreksgroep opgestart. Inmiddels zijn het 3 groepen. De onderwerpen zijn divers, o.a. ook liturgie.

Projectgroep Liturgie.
De opmerkingen uit de bezinningsavond zijn besproken in de taakgroep Erediensten. Dat is de logische plaats. De indruk van de taakgroep is dat er in het algemeen tevredenheid heerst t.a.v. de 11-uursdiensten, maar dat betekent niet dat er niets hoeft te veranderen.
Er is meer behoefte aan kennis over de liturgie bleek uit de bezinningsavond.
Binnenkort zal er een dienst georganiseerd gaan worden (projectgroep ‘Keek op de Preek’), waarbij na de dienst gelegenheid is om met de predikant de liturgie van de dienst te bespreken en er vragen over te stellen.
Het kerkelijk jaar. Over het algemeen volgen de predikanten het kerkelijk jaar en preekrooster.
De relatie met andere taakgroepen ; er is een goede band met de Centrale Diaconie. In de GK volgen we zoveel mogelijk de bijzondere collecten en geven daar bekendheid aan middels het liturgieboekje. Vermelding ervan in Geandewei kan beter. Dat krijgt aandacht.
Relatie met Cultuur. Waar nog wel aan gedacht wordt is om ten tijde van een expositie, bijv. de 40-dgn tijd, in een dienst specifiek aandacht te geven aan het onderwerp van de expositie.
Voorbede boek. Misschien is dit iets dat meer bij de wijken past.
Dit naar aanleiding van een verslag van de taakgroep Erediensten.

Project werkgroep Kritische theologie.
Wat verstaan we onder kritisch? ‘Kritisch’ niet in de betekenis van afwijzing maar meer in de geest van de bron van dit woord ; ‘hij / zij die beargumenteerd beoordeelt’.
Kritische theologie heeft vanuit deze interpretatie meer van doen met het stellen van vragen bij dogma’s en het historische karakter van Bijbelverhalen.
Door het stellen van kritische vragen ontstaat een nieuwe ruimte omdat bepaalde geloofszekerheden ter discussie komen te staan. Hierdoor ontstaat er ruimte voor een zoektocht.
Een zoektocht naar bijv. de beleving van een troostende God, de Helpende. Een zoektocht naar liturgie die tot nadenken stimuleert. Een zoektocht naar wat ‘Wat kan ik nu, in deze tijd, met de Bijbelverhalen’.
De aanbeveling van de werkgroep is om het eindverslag ter beschikking te stellen van geïnteresseerden en om de tekst evt. aan de hand van terug ontvangen reacties bij te werken. De werkgroep is tenslotte slechts een kleine vertegenwoordiging van 7 mensen van de reguliere bezoekersgroep van de Grote Kerk. Stuur even een mailtje naar dhr. Ad Vermeulen (Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.) , als u het verslag wilt ontvangen.

Korte aantekeningen projecten
Naast genoemde werkgroepen is er ook gewerkt aan sociale media. Er is inmiddels een facebook pagina Grote Kerk. Dat geeft mogelijkheden om digitaal in contact te zijn. U zult er nog wel meer van horen.
Preek van de leek. Was ook een onderwerp uit de bezinningsavond. Hierop is nog geen werkgroep van start gegaan. Wel komt er 30 september a.s. een preek van een leek. Anne Woudwijk en Aafke Stegeman verzorgen dan de dienst o.a. naar aanleiding van de tentoonstelling van Anne.
De projectgroep herdenking overledenen is ook opgestart en er wordt al hard gewerkt aan een herdenkingszaterdag dit jaar op 24 november.
Cees Boutsma

Een glimp van de eeuwigheid
Een toelichting op het gedicht, te vinden op de glazen deuren, en andere be-zienswaardigheden in de grote kerk

Bij de jongste restauratie van de Grote Kerk in Drachten zijn glazen tochtdeuren aangebracht. Maar volgens de architect was dat niet zonder gevaar: bezoekers zouden door het heldere glas niet in de gaten kunnen hebben dat zij deuren voor zich hadden. En daar pijnlijk mee in aanraking kunnen ko-men. Dus moest er volgens bouwvoorschrift iets op de deuren worden aangebracht om ongelukken te voorkomen.

Ik vond het een hele eer om het verzoek te krijgen of er op de deuren een gedicht van mij aangebracht mocht worden. Nou, zeg daar maar eens ‘nee’ tegen! Dat aanbrengen is trouwens gebeurd via een methode van zandstralen in glas. Naar ik begrepen heb door een firma in Duitsland. Het is mijn gedicht ‘Grote Kerk’ geworden en daar wil ik graag een toelichting op geven.

Drachten is van oudsher een turfdorp, een dorp van mensen die hard moesten werken in de turfstekerij. En daar verwijzen de eerste regels van mijn gedicht naar: ‘gestoken turf smeult nog na…’ Opvallend was dat bij genoemde restauratie ontdekt werd dat er turf is gebruikt in deze kerk, waarschijnlijk als isolatiemateriaal tussen het plafond en de muur. Restanten daarvan zijn zichtbaar gemaakt boven de tochtdeuren.
Die turfstekers moesten niet alleen hard werken maar zaten – zo stel ik mij voor – met pijnlijke ruggen ook nog eens ’s-zondags op harde banken in de kerk. Hoe hard en hoe recht (hoekig) kunt u zelf nog beleven als u eens gaat zitten op één van de paar oude houten banken die er nog overgebleven zijn.

Veel moois is er in deze kerk te zien. En zeer opvallend daarbij is zeker ook het orgel van Hillebrand. Nee, niet te vergelijken met het juweel in b.v. de Martinikerk in Groningen of de Jacobijnerkerk in Leeuwarden. Maar elke keer als ik in onze Grote Kerk kom wordt mijn blik toch getrokken naar dat hele fraaie instrument. Wat mij daarbij opvalt is dat de orgelbouwer gespeeld heeft met een getal: het getal 7. (…speelt het orgel met zeventallen…) Het rugwerk van het orgel bestaat uit 11 segmenten met elk 7 pijpen. En het hoofdwerk ook. 11 keer 7 is 77 (twee maal het getal 7). Zeven is een bijzonder getal in de Bijbel: de 7 scheppingsdagen. Het wordt ook wel genoemd het getal van de volheid. En die 7 x 11 x 2 orgelpijpen laten het instrument ‘vol’ klinken!

Wat ik ook bijzonder vind zijn de gebrandschilderde ramen van de gebroeders
Staak. Bijzonder omdat ze zo kleurrijk zijn. Maar ook bijzonder omdat ze geen bijbelse voorstellingen bevatten. Iets wat je misschien wel zou verwachten in een kerk… Nee, het zijn symbolen van de we-reldse macht:’ …waar de macht van weleer zichzelf verkondigt in kleurrijke ramen…’ De Staten van Friesland b.v. Ze dateren uit een tijd waarin gewone mensen niets te zeggen hadden over het bestuur. De macht berustte bij overheden die zich door arme turfstekers niets lieten gezeggen. En dat werd hen in de kerk nog eens ingepeperd. Want als de preek saai was dwaalde je blik naar die ramen naast de preekstoel. Toch vind ik ze schitterend. En tja, er zijn nog altijd saaie preken… 

En dan in de wintermaanden als het vroeg donker is. Wat een schitterende verlichting heeft onze kerk dan d.m.v. de kroonluchters. Eigenlijk zijn ze qua stijl al een beetje te oud voor dit 18e eeuwse gebouw. Ze komen dan ook van elders. Maar wat een koperen weelde: ‘…..kroonluchters zweven met distinctie…’ En kijk hoe ze hun licht ook werpen op de symbolen die uitgesneden zijn in het hout van de preekstoel.

Zoveel moois ( ik heb nog lang niet alles genoemd of verwerkt in mijn gedicht) maar uiteindelijk gaat het natuurlijk niet daarom in een kerk. Een kerk hoort een kloppend hart te hebben voor kleine en geringe mensen. De armen hebben wij immers nog altijd bij ons. En dat kloppende hart kunt u ook horen als de torenklok het uur aan-
geeft : ‘….maar elk uur bonkt het hart dit bouwwerk in de keel…’ En dat bonken klinkt dwars door gesproken woord en gezang heen. Een herinnering aan onze roeping: wij horen er te zijn voor onze medemens. Tenminste, zo voel ik het.
Het gedicht was al gemaakt voor de restauratie van de kerk. Omdat ik altijd al gehouden heb van dit gebouw. Eén van de weinige bouwkundige juweeltjes in Drachten. Dit monument zal er niet staan tot in der eeuwigheid, maar tot die tijd mag het er een glimp van zijn. Ga maar lezen die deuren.

René Romijn

Van de stuurgroep: Uitvaartdienst in de Grote Kerk.
Onlangs kwam uit de kring van kerkgangers die regelmatig de Grote Kerk bezoeken, de volgende vraag: “ Ik heb geen of nauwelijks contact meer met mijn wijk of predikant. Wie moet/kan ik vragen voor mijn afscheidsdienst?”. De Grote Kerk heeft een bovenwijkse functie, dus is er inderdaad geen vaste predikant of kerkelijk werker die hiervoor is opgesteld. Indien men lid is van de Prot.Gemeente Drachten dan is de eerst aangewezen persoon de wijkpredikant van de wijk waar men geregistreerd staat. Het staat ieder vrij om een predikant uit een andere wijkgemeente te vragen, maar het staat deze predikanten op hun beurt vrij om al dan niet op een dergelijk verzoek in te gaan. De kerkorde maakt onderscheid tussen een viering (een gewone kerkdienst) of een bijzondere samenkomst.
In het laatste geval kan iedereen voorganger zijn. Je kunt in dat geval dus ook een familielid of een “predikant van buiten” vragen de dienst te leiden. Nog wat praktische punten:

  • Van leden van de Protestantse Gemeente Drachten wordt geen huur gevraagd voor het gebruik van de kerk en geen bijdrage in de kosten van een eigen voorganger en de werkzaamheden van de koster.
  • De organist wordt betaald via de begrafenisondernemer.
  • De kosten van een bijeenkomst na de dienst zijn voor rekening van de familie in en na overleg met de koster.
  • De kosten van de voorganger, zijnde niet de eigen predikant of iemand anders, zijn voor rekening van de familie, eventueel te verrekenen via de begrafenisondernemer.
  • Rond 2005 is een brochure van de P.G.D verschenen met de titel “Afscheid en de kerk”. Deze brochure is helaas “uitverkocht”.

Docenten  CSG Liudger op bezoek in de Grote Kerk
Op maandag 8 januari zijn de docenten in het kader van een identiteit dag op bezoek geweest in de Grote Kerk. Na getipt te zijn over de meeste wetenswaardigheden van de kerk maakten ze een ronde door de kerk om al het genoemde in ogenschouw te nemen, een kaarsje te branden of vragen te stellen aan de aanwezige gids en gastvrouw. De vraag die hen en ook ons als kerk bezig houdt is het innemen van een positie en plek in deze samenleving vanuit de eigen identiteit. Een gedeeld en boeiend thema als gemeenschappen zijnde!

Aafke Stegeman- van Dijk

Stuurgroep Grote Kerk
Vervolg op de Inspiratieavond van 15 mei 2017
Woensdagavond 22 november was er een gezamenlijke bijeenkomst die werd georganiseerd door de Stichting Vrienden van de Grote Kerk en de Stuurgroep Grote Kerk. Aldus kwam een grote groep mensen vanuit verschillende invalshoeken bij elkaar en mochten we via een film kennis nemen van activiteiten rond de restauratie van de Grote Kerk. Al met al kwam er een vruchtbare uitwisseling van ervaringen in een ontspannen sfeer tot stand.

Vanuit de Stuurgroep hadden we deze avond de gelegenheid om vervolgstappen te maken op de Inspiratieavond van 15 mei. Via een 8-tal projecten wilden we betrokkenen op de Grote Kerk graag gelegenheid geven om de ruim 60 ideeën, die in mei naar voren waren gebracht, “handen en voeten te geven”. Op basis van de respons die we tijdens de bijeenkomst kregen willen we als volgt met deze projecten verder gaan:

1. Studiegroep “Kritische Theologie”: Hiermee gaan we in januari van start. Wie nog mee wil doen kan zich opgeven via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 

2. Herdenking van (buitenkerkelijke) overledenen: Hiermee gaan we aan de slag in het kader van “Open Grote Kerk”. Contactpersoon is Aafke Stegeman, 

3. Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 

4. Bezielend Beeld: De Stuurgroep beveelt dit project van harte aan als opstap naar een breder project rond “Kunst in de Grote Kerk”. Zie daartoe de uitnodiging  van René Romijn in Gean-dewei.

5. “Sociale Media in de Grote Kerk”: We starten met een kleinschalig proefproject. Wie nog aan dit proefproject wil deelnemen kan zich opgeven bij Aafke Stegeman via: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 

6. “Keek op de preek”: De Taakgroep Erediensten zal via het preekrooster voor 2018 nagaan welke predikanten bereid zijn tot een nabespreking van hun preek. Zodra deze predikanten bekend zijn zal een start met dit project gemaakt worden. 

7. “Preek van de leek”: Dit project zal in het Centrum Kerken Overleg worden ingebracht. Over-legd zal worden of de centrum kerken bij toerbeurt geïnteresseerd zijn om een “Preek van de Leek” te organiseren.

8. “Liturgie in de Grote Kerk”: Het aantal opgaven voor dit project was bescheiden. Een kernteam onder leiding van Jan Renkema zal nagaan hoe dit project vorm kan krijgen. 

9. “Muziek in de Grote Kerk”: De mogelijkheden om dit project vorm te geven zullen in de Taak-groep Cultuur worden ingebracht. 

Voor alle projecten geldt dat geïnteresseerden zich alsnog op kunnen geven via de contactpersonen of via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. . Wie tijdens de bijeenkomst op 22 november niet aanwezig was en meer informatie over de projecten wil hebben kan deze informatie ook via dit E-mail adres opvragen. We hopen u in de komende tijd over boeiende voortgang van de projecten te kunnen informeren.

Namens de Stuurgroep Grote Kerk
Ad Vermeulen.

JSN Decor template designed by JoomlaShine.com