Van de Stuurgroep; Afscheid van Aafke Stegeman.

Eind februari is het besluit genomen door de CvK/AK om het tijdelijke contract van onze kerkelijk medewerker mevr. Aafke Stegeman NIET om te zetten in een vast contract. De PGD ziet zich genoodzaakt om sterk te bezuinigen. Niet alleen m.b.t. de exploitatie van gebouwen, maar beslissingen t.a.v. alle kosten worden zwaar afgewogen, helaas voor de Grote Kerk resulterend in genoemde beslissing.
Als stuurgroep willen we Aafke hartelijk bedanken voor haar inzet en werk voor de Grote Kerk. Haar energieke inzet heeft zeker bijgedragen aan de activiteiten rondom de GK, zoals het Centrum Kerken Overleg , de opzet van de gedachtenis-dag aan het einde van het kerkelijk jaar en het werk rondom tentoonstellingen samen met de nodige vrijwilligers. Zie ook het stukje over de Kruiswegstatie in de 40-dagen tijd.
In de stuurgroep vergadering van 20 maart as. zullen we Aafke persoonlijk nog bedanken en afscheid nemen.
Wij wensen Aafke alle goeds toe in haar verdere werk.

PS. De stuurgroep is in overleg met de AK/CvK over de nu ontstane situatie. De vraag is hoe het beleid van de AK t.a.v. de Grote Kerk uitgevoerd kan worden. Daarover op een later tijdstip meer.

Met vriendelijke groeten,
Cees Boutsma, voorzitter stuurgroep.

Column "In mijn herinnering"
Bij het klooster in Ter Apel stappen wij uit de auto. De stilte in. Geen geluid meer van een auto(weg), geen gebrom van vliegtuigen, geen stemmen. Wij gaan het klooster in en blijken op dat moment de enige bezoekers. Wij vergapen ons aan middeleeuws houtsnijwerk met bijbelse taferelen en een eigentijds wandkleed met scènes uit het boek Job. Ook ondergaan wij de wonderlijke stilte die de schilder Helmantel heeft vastgelegd in een aantal interieurs van dit klooster.
Weer buiten lopen wij naar een restaurantje en vinden daar vier vrouwen die zitten te haken rond een tafel. Zij praten met elkaar met gedempte stemmen over….? Er is geen muziek in deze ruimte.
Na de koffie lopen wij over het Kanunnikenpad. Daar langs staan oeroude eiken met olifantenhuid
met elkaar te smoezen over de goede oude tijd. Toen er nog monniken voorbij kwamen met wereldvreemde ideeën. Wij dwalen en verdwalen door oude en nieuwe bossen op zoek naar een wolf. Maar die vinden wij niet.Misschien maar goed ook. Wel hakken overal spechten accenten in de stilte. Waar zijn de mensen nu? O gelukkig, daar loopt er één! Kunnen wij tenminste de weg vragen uit dit bomendoolhof.

Thuis sla ik argeloos nog even een krant op. Meteen davert de wereldherrie mij in het gezicht. Ge-
schrokken vouw ik hem weer dicht en leg hem op de stapel oud papier. Ik mijmer nog wat na over wereldvreemde monniken, middeleeuws houtsnijwerk en het boek Job. ‘Zeven dagen en zeven nachten bleven ze (zijn vrienden) naast hem (Job) op de grond zitten zonder iets tegen hem te zeggen, want ze zagen hoe vreselijk hij leed.’(hoofdstuk 2 : 13) Job had blijkbaar behoefte aan stilte en zijn vrienden toen ook nog. (Voordat zij in allerlei monologen uitbarstten)
Hebben mensen nou alleen maar behoefte aan stilte als zij ondergedompeld worden in ellende? Auto’s razen weer om mij heen. Muziek uit alle luidsprekers in alle winkels. Vliegtuigen ronken witte strepen boven mijn hoofd. Maar ik bewaar een weldadige stilte in mijn herinnering.

René Romijn

Vrijwilligersavond Grote Kerk met Roon Staal op donderdagavond 21 februari 2019
Met dank aan de Stichting Vrienden van de Grote Kerk werden de donateurs en vrijwilligers ook dit jaar uit erkentelijkheid voor hun bijdrage aan de activiteiten in de Grote Kerk getrakteerd op een gezellige avond. Nu met een verrassend concert van Roon Staal, neef van de bekende jong overleden chansonier Ede Staal. Roon trad in de voetsporen van zijn vooral in Groningen bekend geworden oom, maar sloeg zijn vleugels verder uit. Hij is in Nederland bekend van medewerking aan musicals van Joop van de Ende. Hij trad op in de musical Rembrandt als de zoon Titus, met als zijn vader operazanger Henk Poort. Roon is als mens en musicus veelzijdig, door zijn reizen naar het oosten van Rusland en naar Japan treedt hij inmiddels ook daar op. Zijn agenda is gevuld met vele optredens kris kras door Nederland en dus tussendoor ook in Azie. De meer dan honderd oudere, maar ook jongere, donateurs en vrijwilligers konden op deze speciale avond luisteren naar Roon’s rijke pianospel en boeiende ballades met toepasselijk verbindende toelichtingen. Zijn repertoire leent zich heel goed voor uitvoering in onze mooie door ouderdom wel klassiek te noemen Grote Kerk. Zo zong hij meerdere door Tom Parker in een modern jasje gestoken klassieke stukken van o.a. Haendel en Faure. Zijn vertolking van het Pie Jesu bijvoorbeeld was om stil van te worden. Uit de jaren zestig was voor velen Kathy’s song van Simon en Garfunkel een moment van herkenning. Naast zingen en spelen componeert Roon ook en liet een eigen recent werkstuk horen, waarin enigszins het koraal “Abide with me” te horen was. Tot slot van zijn optreden bracht hij nog een ode aan zijn oom Ede door een van diens nummers te zingen. Daarna nodigde Bert Brouwer als voorzitter van de stichting Vrienden van de Grote Kerk de aanwezigen uit om na te praten onder het genot van een fris of spiritueel drankje en een creatief hapje. Net als destijds Ede Staal doet hij dat met de woorden:
"Ik wait, der is n tied van komen, en ook n tied van goan, en alles wat doar tussen ligt, ja, dat is mien bestoan.".
Namens alle aanwezigen: nogmaals bedankt!!
Fokke Wijngaarden
secretaris Stuurgroep Grote Kerk

Prooi

Met een onrustbarende ‘boem!’ vloog er een smelleken tegen het raam van onze huiskamer. Hij (?) lag al meteen te zieltogen in het gras met zijn prooi vlak naast zich. Die had het leven al eerder gelaten blijkbaar. Wat is zo’n roofvogeltje mooi en wat is de natuur toch wreed. Naar mijn maatstaven dan. Voor een smelleken bestaat er geen wreedheid of deernis. Het leven is zoals het is en anders niet. Geen gevoelens en geen emoties.
Wat ben ik dan een vreemd wezen dat ik die wel heb? Ik had medelijden met dat smelleken maar ook met zijn prooi. Dat medelijden leverde mij overigens niet veel op en die twee vogels ook niet. Ik heb maar een gat in de tuin gegraven en daar ‘dader en slachtoffer’ ingelegd. De vorst heeft beide de volgende nacht stevig toegedekt.
Het bepaalde mij wel weer eens bij het menszijn. Volgens biologen kennen sommige dieren ook wel emoties en gevoelens, maar geen levend wezen is er zo mee behept als de mens. Heb-
ben wij dat nou speciaal ontwikkeld in de loop van de evolutie of heeft een Schepper er dat bij ons ingebouwd? Hoe het ook zij, wij zitten er maar mee. Nou ja, niet allemaal. Je hebt ook mensen met weinig gevoel. Je vindt die ook wel in de Bijbel in verhalen over b.v. Samuël ( 1Kon.15) of Petrus (Hand. 5:1-11) Die mensen met weinig gevoel lijken daar zelfs uit naam van God te handelen. Maar veel mensen weten gelukkig wel wat deernis is. Ook al levert dat gevoel nogal eens pijn op. Meeleven met iemand betekent soms ook dat je de pijn van die ander meevoelt.
Een mensenleven zou voor iedereen kostbaar moeten zijn. Je aan een mensenleven vergrijpen is eigenlijk iets onbestaanbaars. Letterlijk zoals moord maar ook figuurlijk. Als je zegt dat ho-
moseksualiteit zondig is beneem je een ander zijn/haar menszijn. Als je een kind misbruikt degradeer je het tot een speeltje voor jouw eigen seksueel genot en vermoord je hun bestaans-
recht als mens. Wanneer je armen arm houdt door allerleis douceurtjes voor rijken verniel je het bestaan van die armen.
Een smelleken redeneert niet, wij kunnen dat wel. Een smelleken oordeelt niet, wij wel. Een smelleken kent geen deernis, wij hebben er weet van. Een dag na de ‘begrafenis’ van deze vogel lag er rijp op de aarde. De lage zon deed die rijp oplichten in alle kleuren van de regenboog: er lagen overal diamantjes op de grond. Wat mooi! De natuur als een soort praal-
graf. Kijk, dat heeft een dier ook niet: gevoel voor schoonheid. Raadselachtig dat alleen mensen dat hebben. Laten wij dus het leven maar vieren met deernis en gevoel voor schoon-
heid. Dan zijn wij voluit mens. Misschien zelfs wel zoals God dat bedoeld heeft.

René Romijn

Nog even natafelen

Soms zit je opeens zelf in een ouderwets kerstverhaal. Twee weken voor de kerst zocht ik mijn mooiste kerst cd weer eens op. Christmas with Emma Kirkby en het Westminster Abbey Choir. Met o.a. een eng mooie uitvoering van het Silent Night. Vond ik wel het kunststof doosje maar de cd zat er niet meer in! Het hele huis doorzocht. Nergens te vinden. Op het internet gezocht. Niet meer leverbaar. Nou moe!
Een week later bezocht ik een dementerende vriend in een verpleegtehuis. Allemaal oudjes ‘in de mist’ om een lange tafel. Eén mevrouw werd door een verzorgster gestimuleerd eens wat op een mondharmonica te spelen. Zo’n mevrouw met grijze krulletjes en een donkere blik. Schijnbaar kwaad maar dat was zij niet. Na enige aarzeling pakt zij de mondharmonica op en begint bijna foutloos het Stille Nacht te spelen. Eén mondharmonica aan de mond van een vrouw van dik in de tachtig. Een heel ijl geluid. Voor sommige aan tafel trok de mist een beetje op. En ik vroeg mij af: wat is er nou mooier, de prachtige stem van Emma Kirkby of het zuivere maar dunne geluid van deze oude mevrouw?
Het echte kerstverhaal sluit helemaal niet aan bij het romantische kerstgevoel van Stille Nacht. Dat gaat over vluchtelingen waar geen plaats voor is. En over misdaden tegen de menselijkheid (kinder-
moord) . Dat nou juist even niet met kerst! Geen plaats in de herberg en bij mij geen plaats voor dat verhaal. En voor alle mensen die dat verhaal telkens opnieuw beleven. Het is altijd zo dubbel die kerst. Mijn stemming was het afgelopen jaar toch al een beetje bedorven door de berichtgeving in de media over kerkverlating in Nederland. En over het loslaten van geloof. Die ontwikkeling bleek al veel verder dan ik had gedacht. En zo’n bericht blijft dan toch een beetje meezingen.
Een romantisch kerstverhaal en een rauw kerstverhaal. Het schuurde bij mij.
Maar het spel op de mondharmonica is mij bijgebleven. Ik kan somberen over een uitstervend geluid. Maar ik kan ook simpel luisteren. Soms, onverwacht, is het er nog: een ijle stem. Een melodie zonder woorden die toch appelleert aan een verhaal. Zo zal het ook wel met God zijn en blijven. Hij dondert niet vanuit hoge hemel maar hij appelleert met een ijl geluid. Hé mens, waar ben je? Waar ben je mee bezig? Waar is je broeder? En dan kan een dementerend oudje zomaar opeens boodschapper worden. Ik ben er van overtuigd dat dat appèl zal blijven klinken. Ook in een ontkerkelijkt en ongelovig Nederland. De manier waarop kan ik misschien niet eens verzinnen. Een godsbeeld kan definitief verdwijnen. Zijn stem niet.
Dat geeft mij toch weer vertrouwen voor een wereld die ik ook eens zal moeten overlaten aan jongeren na mij. Kom op kinderen, je ziet er nu misschien niets meer van. Maar hou je oren toch maar open. Want steeds weer klinkt er ergens een Stem. En wat zou het mooi zijn als jullie die ook nog eens een keer mogen opvangen. Want dan aard je pas echt in deze wereld.

René Romijn

JSN Decor template designed by JoomlaShine.com