Nog even natafelen

Soms zit je opeens zelf in een ouderwets kerstverhaal. Twee weken voor de kerst zocht ik mijn mooiste kerst cd weer eens op. Christmas with Emma Kirkby en het Westminster Abbey Choir. Met o.a. een eng mooie uitvoering van het Silent Night. Vond ik wel het kunststof doosje maar de cd zat er niet meer in! Het hele huis doorzocht. Nergens te vinden. Op het internet gezocht. Niet meer leverbaar. Nou moe!
Een week later bezocht ik een dementerende vriend in een verpleegtehuis. Allemaal oudjes ‘in de mist’ om een lange tafel. Eén mevrouw werd door een verzorgster gestimuleerd eens wat op een mondharmonica te spelen. Zo’n mevrouw met grijze krulletjes en een donkere blik. Schijnbaar kwaad maar dat was zij niet. Na enige aarzeling pakt zij de mondharmonica op en begint bijna foutloos het Stille Nacht te spelen. Eén mondharmonica aan de mond van een vrouw van dik in de tachtig. Een heel ijl geluid. Voor sommige aan tafel trok de mist een beetje op. En ik vroeg mij af: wat is er nou mooier, de prachtige stem van Emma Kirkby of het zuivere maar dunne geluid van deze oude mevrouw?
Het echte kerstverhaal sluit helemaal niet aan bij het romantische kerstgevoel van Stille Nacht. Dat gaat over vluchtelingen waar geen plaats voor is. En over misdaden tegen de menselijkheid (kinder-
moord) . Dat nou juist even niet met kerst! Geen plaats in de herberg en bij mij geen plaats voor dat verhaal. En voor alle mensen die dat verhaal telkens opnieuw beleven. Het is altijd zo dubbel die kerst. Mijn stemming was het afgelopen jaar toch al een beetje bedorven door de berichtgeving in de media over kerkverlating in Nederland. En over het loslaten van geloof. Die ontwikkeling bleek al veel verder dan ik had gedacht. En zo’n bericht blijft dan toch een beetje meezingen.
Een romantisch kerstverhaal en een rauw kerstverhaal. Het schuurde bij mij.
Maar het spel op de mondharmonica is mij bijgebleven. Ik kan somberen over een uitstervend geluid. Maar ik kan ook simpel luisteren. Soms, onverwacht, is het er nog: een ijle stem. Een melodie zonder woorden die toch appelleert aan een verhaal. Zo zal het ook wel met God zijn en blijven. Hij dondert niet vanuit hoge hemel maar hij appelleert met een ijl geluid. Hé mens, waar ben je? Waar ben je mee bezig? Waar is je broeder? En dan kan een dementerend oudje zomaar opeens boodschapper worden. Ik ben er van overtuigd dat dat appèl zal blijven klinken. Ook in een ontkerkelijkt en ongelovig Nederland. De manier waarop kan ik misschien niet eens verzinnen. Een godsbeeld kan definitief verdwijnen. Zijn stem niet.
Dat geeft mij toch weer vertrouwen voor een wereld die ik ook eens zal moeten overlaten aan jongeren na mij. Kom op kinderen, je ziet er nu misschien niets meer van. Maar hou je oren toch maar open. Want steeds weer klinkt er ergens een Stem. En wat zou het mooi zijn als jullie die ook nog eens een keer mogen opvangen. Want dan aard je pas echt in deze wereld.

René Romijn

Laatste nieuws

JSN Decor template designed by JoomlaShine.com