Hartelijk welkom op de site van de Grote Kerk, Zuidkade 19 9203 CK (hoek De Drift/Zuidkade), Drachten

Grote kerk status bovenwijks
Binnen de Protestantse Gemeente Drachten vervult de Grote Kerk een bovenwijkse functie met taken rond erediensten, maatschappij en cultuur. Bij erediensten ligt de nadruk op liturgie, openheid naar theologische ontwikkelingen en ruimte voor experimenten.”

Collecte 14 oktober
Het eiland Sulawesi is vorige week getroffen door een verwoestende tsunami. Het aantal slachtoffers is schrikbarend hoog en stijgt nog steeds.
Er is nu grote behoefte aan voedsel, drinkwater, schuilplaatsen en medische ondersteuning.
Volgende week op zondag 14 oktober zal de eerste collecte in alle kerken van de Protestantse Gemeente Drachten bestemd zijn voor de slachtofferhulp op Sulawesi.
Wij bevelen deze collecte van harte bij u aan.
Moderamen AK, CDD en CvK

Uitnodiging voor alle leden van PGDrachten op 31 oktober in de Oase 
Geacht gemeentelid,

In februari 2018 heeft de Algemene Kerkenraad de definitieve besluitvorming om over te gaan tot één Protestantse Gemeente te Drachten zonder wijkgemeenten opgeschort tot 1 januari 2020. In de tussentijd is een commissie aan het werk om het plan van aanpak uit te voeren dat het voorgenomen besluit verder uitwerkt. U bent van deze besluitvorming op de hoogte gehouden via publicatie in de Geandewei. Wilt u één en ander nog eens teruglezen dan kan dat op de website van de PG te Drachten (www.pgdrachten.nl onder het kopje ‘nieuws van’)

Daarnaast is het College van Kerkrentmeesters door de Algemene Kerkenraad gevraagd om een voorstel te ontwikkelen voor het in beheer houden, dan wel het vervreemden of op andere wijze in gebruik geven van onroerend goed. Het College heeft op 17 september 2018 in de Algemene Kerkenraad haar advies gepresenteerd in een rapport met als titel ‘Van bezit naar gebruik’. 
De Algemene Kerkenraad heeft in die vergadering besloten om dit advies over te nemen. Voordat dit besluit definitief kan worden, moet eerst de gemeente hierin gekend en gehoord worden. Dit willen we doen op woensdagavond 31 oktober 2018. U ontvangt dan een toelichting op het advies van het College van Kerkrentmeesters en u kunt tevens een exemplaar van het rapport ontvangen. 

U wordt hierbij van harte uitgenodigd voor de bijeenkomst van woensdag 31 oktober a.s..
De locatie is de Oase. We beginnen om 20.00 uur, er is inloop met koffie vanaf 19.30 uur.

Namens de Algemene Kerkenraad,
Hans Bouma, scriba

Achtergrond expositie Thuis uitgewerkt in de Liturgie
Afgelopen zondag hebben Anne Woudwijk en Aafke Stegeman de achtergrond van de expositie Thuis uitgewerkt in de 11 uur dienst. Tijdens de dienst klonk de roep om armoede te bestrijden,om een beweging te maken tegen de stroom in van de machthebbers die in het bezit zijn gezeten (psalm twee). Een beweging onder Gods hemel op zijn schoon geschapen aarde. Zalig zijn zij die schuilen aan Zijn hart. Die thuis zijn bij Hem, zoals de zwaluw haar jongen neerlegt bij Zijn altaren.(psalm 84).
Aafke Stegeman

Bergop
‘Het is een wedstrijd, het is een wedstrijd, het is een wedstrijd die je niet winnen kan.’ Aldus een liedje van Bram Vermeulen (vroeger met Freek de Jonge samen het cabaretduo Neerlands Hoop). Als je dat liedje eenmaal gehoord hebt blijft het in je hoofd doorzingen, eindeloos. Vanwege het ritme, de melodie, de woorden. En de wat hese stem van Bram Vermeulen. Als ik ergens wielrenners zie, of marathonlopers, komt dat liedje weer in mijn hoofd terug.
Maar dit liedje gaat eigenlijk niet over sport. Bij mij komt het ook boven als ik over iemand hoor dat hij/zij ongeneeslijk ziek is. Of als ik aan een kind denk waarvan de ouders net uit elkaar zijn. Of aan een liefde die ondanks alles over gaat. Zulk soort dingen. In onze cultuur moet je dan altijd ‘vechten’. Of het nou tegen kanker is of tegen een zware depressie. Tegen obesitas of tegen herinneringen aan misbruik. Vechten moet je, anders ben je een slapjanus en heb je de ellende eigenlijk aan jezelf te danken. Beweren ‘de’ omstanders.
En dan is daar opeens Bram Vermeulen met zijn indringende stem. Hij zingt met het tempo waarin een wielrenner de trappers rondmaalt. En hij wist waarover hij zong. Het uit elkaar gaan van Bram en Freek was niet zijn keuze. En uiteindelijk is hij jong gestorven, heeft hij ook de ‘wedstrijd’ met zijn eigen ziekte verloren.
‘Het is een wedstrijd die niemand winnen kan.’ Nee, maar afstappen kun je ook niet. Gewild of ongewild ben je aan iets begonnen, een race tegen de klok, een verweer tegen een ziekte. En of je wil of niet, je moet doorgaan. Je ‘loopt’ jezelf helemaal aan gort. Je ‘fietst’ jezelf totaal achter adem. Wat is het dan fijn als er zo nu en dan mensen langs de kant staan die je wat water kunnen aanreiken. Die je wat te eten geven. Die je een hart onder de riem kunnen steken. Zij weten ook niet of je het haalt en je hoeft de verfrissing ook niet aan te pakken. Dat bepaal jij zelf. Zij verwijten jou niks als je afstapt want zij beseffen dat jij je eigen doel bepaalt. Dat doen zij niet voor jou.
Op de Alpe d’Huez of op de Mont Ventoux fietsen dagelijks honderden amateurs omhoog, vrouwen en mannen van alle leeftijden. Kilometers afzien. Een wedstrijd met zichzelf. Soms voor een goed doel. En voor sommige groepen rijden mannekes op een brommertje mee omhoog. Om de fietsers bij te staan met drinken of met reparatiespul. Zij zullen het wel niet gratis doen, maar toch. Die mannekes trappen zich regelmatig het leplazarus om hun brommertje weer op gang te krijgen tegen de helling na het verlenen van hulp. Adembenemend om te zien. Maar zij willen er persé zijn als het nodig is. Het is geen wedstrijd en er wint niemand. Niet elke fietser bereikt de top. En het helpen is al bijna even inspannend als het fietsen zelf. Mensen samen onderweg. Ieder met een eigen doel.

René Romijn

Licht

Als bevoorrechte mensen waren wij afgelopen zomer in de gelegenheid de oudste synagoge van Frankrijk te bezoeken. Hij staat in Carpentras (omgeving Avignon) en is gebouwd in 1367. Aan de buitenkant ziet hij er niet indrukwekkend uit: een gebouw met net zo’n gevel als de panden ernaast. En vrij toegankelijk is hij niet. Op een bepaald uur ging de deur bijna schielijk open en werden de paar bezoekers snel naar binnen gelaten. Waarna de deur achter ons weer op slot ging. Ook nu nog, of nu weer, zijn Joden in Frankrijk blijkbaar niet veilig…
In het gebouw bevinden zich nog een oude mikwe (ritueel bad) en een bakkerij voor matzes en challe (sabbatsbrood). En die zijn al zo’n 560 jaar in gebruik!
Wat mij in de eigenlijke synagogezaal hier opviel waren de vele lampen. En in allerlei stijlen: gotische kroonluchters, barokke lampen van glasslingers en oriëntaalse (‘ara-
bische’) lampen. En natuurlijk in de oudste vorm: de menora. Voor de arke, de kast waarin de torarollen bewaard worden, hing ook nog een brandende godslamp in weer die oriëntaalse stijl. Het eeuwig licht want God is er immers altijd. Licht in allerlei stijlen. Het had voor mij ook iets aandoenlijks alsof de Joden hier geprobeerd hadden zich steeds weer aan te passen aan de veranderende culturen. Ik had deze ruimte wel eens helemaal verlicht willen zien op een avond. Dat moet een fantastisch gezicht zijn: licht in al die verschillende stijlen, al eeuwen in functie. ‘Er zij licht!’
Het eerste wat God volgens Genesis op deze aarde schiep. Licht als de provencaalse zon maar ook in de betekenis van verlichting in het menselijk duister. En dat op allerlei manieren.
Toen wij weer buiten kwamen liepen daar mensen van een franse vakbond te protesteren. Ook zij wilden licht zien en wel in de ongelijke loonsverhoudingen. Een godslamp hadden zij niet in hun midden, wel een heuse trommelaar en zij hadden felrode t-shirts aan. Op de barricaden!
Wij zochten onze bezadigde camping weer op vol pensionado’s. De zon scheen nog even maar toen betrok de lucht en barstte een onweer los. En opeens knetterde er licht aan alle kanten om ons heen.

René Romijn

Ons visioen
Ik ben van na ‘de’ oorlog. Mijn kinderen hebben de verhalen nog van horen zeggen. Mijn kleinkinderen weten niet meer waar ik het over heb. Dat is mooi: opgroeien zonder oorlogsverhalen. Niet weten hoe een razzia voelt, hoe een hongerwinter ruikt of wat het geluid is van een bombardement. Jongeren vieren de vrijheid met popconcerten, maar wat zij vieren is eigenlijk dagelijkse kost voor hen: vrijheid. Een bezettende macht is spannende jeugdlectuur, net zo spannend als ridderverhalen of piratenfilms. Ouderen proberen de herinneringen aan die ‘echte’ oorlog nog vast te houden, maar zij worden ingehaald door de tijd. Het collectieve geheugen lost op als de mist onder een opklimmende zon.
En zo is het goed.
Of ben ik alweer van vóór de oorlog? Eentje die ik nog niet zie aankomen? Oorlogen zijn immers van alle tijden, ze horen bij de mensheid. En ze kunnen zomaar uitbreken. Misschien is de volgende oorlog zelfs al begonnen. Zonder tanks en zonder vliegtuigen met bommen. Maar met andere machtsmiddelen. Met grondstof-
fen bijvoorbeeld of met computerkennis. Waterschaarste of landbouwbestrijdings-
middelen . Geen slagveld bij Stalingrad maar eentje op de effectenbeurs.Letterlijk bloedvergieten is uit de tijd (hoewel…). Nu betwisten wij elkaar misschien wel kansen op welvaart, recht op een menswaardig bestaan. ‘Geen geld, geen Zwitsers’
zeiden onze leiders in de 16e en 17e eeuw. En nu? Geen geld geen ict-kennis, geen geavanceerde robottechniek, geen knowhow om de zeespiegelstijging te weerstaan.
Wat een gesomber.
‘Zeg opa, weet je wat ik later wil worden?’’Nee kerel, zeg het eens.’ ‘Toneelspeler!’
‘Wauw, dat is mooi. En waarom wil je dat?’ ‘Nou, dan kan ik alles worden wat ik wil.’’
Acht jaar… Kijk dat is optimisme. Misschien hebben wij dat wel nodig. Er is geen garantie dat het goed komt met ons. Die is er nooit geweest. Is gebleken na Auschwitz en Hiroshima. Maar wat wij nodig hebben zijn dromen en vergezichten. Die visioenen van de profeten van vroeger. Zij vormen de brandstof om ons streven naar een rechtvaardige wereld gaande te houden. Zonder droom geen nieuwe wer-
kelijkheid, zonder vergezicht geen verlangen naar een toekomst.
‘Uw koninkrijk kome’ bidden wij in de kerk. Dat is geen zekerheidje. Dat is een aansporing, het bepalen van een richting. Dat is ons visioen!

Renë Romijn

Laatste nieuws

JSN Decor template designed by JoomlaShine.com